هزار و نهصد و بیست (۱۹۲۰)

دست هایم را

به سقف آسمان

تهران می سایم

شاید اثر انگشت مقتول

برای اولین بار

به درد

کسی بخورد

هنوز قمر حالمان با عقرب روزگار همنشین است

منتهایش دیدم نامردی و نا مردمی است

اگر

من باب معرفت هم نشده

تشکری از دوستان نکنیم

از نیمه جدی

از گرگن

از  بنویسیم

از قاصدکی می گرید

از خرمگس خال تور بدون سیگار در هوا فالش می خواند

از میثمک

از نسکافه

از پرنیان سرد

از افکار نیمه فیلترینگ یک دختر دیوانه

از نهاد

از سمفونی تردید

از یا رفیق من لا رفیق له

از زخم زبان عشق

از تلخ تلخ

از دو نیمه سیب

و هر کسی که سری زد به ما که ببیند در چه حالیم .

از همه واقعا ممنونم و گاهی دزدکی هم به وبلاگها سر می زدم

هنوز توی سربالایی مسیرم

بهتر که شدم مثل همیشه مزاحم صفحات وبلاگها خواهم بود

این روزها سر حال نیستم دل و دماغ هیچ کاریو ندارم .

از همه ی بچه ها معذرت می خوام که نتونستم به وبلاگاشون سر بزنم .

راستش ترجیح می دم نیام تا بیام و از سر بی حوصلگی یه چیزی بنویسم که مثلا کامنت گذاشتم

گمونم همه همینجوری می شیم بعضی وقتها.

کمی زمان لازم دارم حالم برگرده سر جاش

همیشه 

لحظه ی 

اول ذهنت را به من بگو 

باقی ماجرا 

داستان می شود  

که من و تو می سازیم 

عشق همان لحظه اول است

من هستم و این روزگار 

هر سال  من  با انتظار 

گوشم به در چشمم به راه

کی  می رسد  زیبا  نگار 

من آدمی بی دست و پا 

در  فکر  زیبایی  یار 

این روزها 

حکم خانه های کلنگی را 

پیدا کرده ام  

بساز بفروشی می خواهم  

که 

روی ویرانه هایم 

قیمت بگذارد

وقتی یک صندلی چوبی 

به جیر جیر می افتد 

یعنی  

بی وفا خسته ام 

وبال گردنم نشو 

وقتی یک پیکان ... 

وقتی یک عکس سیاه و سفید ... 

وقتی یک درخت صد ساله ... 

وقتی من... 

وقتی من

امان از جدایی امان از جدایی 

دعا می کنم تا همیشه بیایی 

 خودم را به آب و به آتش زدم تا 

بخندی  برایم  پریِ  خدایی